سردرگمی بین دو رشته و شغل

سلام روزتون بخیر. من 19 سالمه و در دانشگاه انیمیشن میخونم. هنرستان هم انیمیشن خوندم و این رشته رو وقتی 14 سالم بود انتخاب کردم. کلا از ابتدا به هنر علاقه داشتم. رشته های مختلف رو امتحان کردم و درباره شون فکر کردم. مثل موسیقی و یا عکاسی ولی خیلی زود فهمیدم علاقه ای بهشون ندارم. و اون زمان خیلی علاقه به نگاه کردن به فیلم و انیمیشن داشتم و کلا برام جذاب بود. پدرم که خودش گرافیست هستش سعی میکرد بهم کمک کنه. زود فهمیدم واقعا علاقه به طراحی دارم. این ترکیب علاقه به طراحی و سینما باعث شد پدرم بهم انیمیشن رو معرفی کنه. تا اون زمان هیچ اطلاعی از این رشته نداشتم ولی انقدر برام جذاب و هیجان انگیز بود شروع کردم به دیدن و مطالعه. ساعت ها مستند های مختلف درباره پیکسار/ دیزنی و همینطور کارگردان های بزرگ که خیلی زود تبدیل شدن به الگو برام. به انگیزه حتی. هنرستان انیمیشن خوندم و کار و نمره هام همیشه خوب بود. واقعا علاقه داشتم. اما همیشه برام اینکه بشینم سر کارم سخت بود. همیشه حسرت اون ادم هایی رو میخوردم که بی چون و چرا طراحی میکنن/انیمیت میکنن و هر روز و مداوم. انگیزه دارن. من با مشکلات روحی هم درگیر بودم و هستم و همیشه این رو مقصر این موضوع میدونستم. اما ته دلم فکر میکردم اگر واقعا اون قدر دوستش نداشته باشی که بهش وابسته باشی و روز و شب بهش فکر نکنی واقعا دوستش داری؟ اونم من که از ابتدا رویا های بزرگ داشتم. کار تو بزرگترین استدیو انیمیشن دنیا، بزرگترین ترین کارگردان شدن و... همش و همش بزرگترین/بهترین. ولی به کار کردنم که نگاه میکردی نه. ولی راستش اون زمان باز هم میدونستم علاقه به رشته دیگه ای ندارم. به هر چیزی فکر میکردم یا میدیدم اونقدر من رو به وجد نمی اورد. همیشه کارگردانی حالا چه انیمیشن چه فیلم. دانشگاه هم انیمیشن قبول شدم و همون دانشگاهی که خودم دوست داشتم. هنوز هم در 19 سالگی مشکل دارم با اینکه روزانه فلا ساعت طراحی کنم یا روزانه فلان ساعت انیمیت کنم(البته باید بگم وقتی درگیرش میشم تموم کردنش برام سخته) ولی چند هفته ای میشه که حس میکنم همیشه به اشپزی هم علاقه داشتم ولی هیچوقت جدی نگرفتمش شاید چون انگار شغل دوری هست. نمیدونم چجوری منظورم رو برسونم ولی هیچوقت بهش جوری فکر نکردم که مثلا خب رشته اشپزی میزنم و این ها. و همیشه هم به نظرم خیلی خیلی شلوغ و پر از هرج و مرج میومد محیطش. ولی الان وقتی تو خونه حتی در حد درست کردن یک سس یا سیب زمینی تنوری باشه میبینم که واقعا لذت میبرم ازش. واقعا وقتی انجام میدم انگار تو حالت flow هستم و به زمان و اطراف توجهی ندارم. برام کار های زیادی تو دنیا به این صورت نیست(در واقع الان که فکر میکنم جز انیمیشن و اشپزی چیزی نیست!) به خاطر همین خیلی واسم عجیب بود که اصلا به این موضوع تا به حال فکر نکردم. از طرفی واقعا این قضیه واسم ترسناکه و تا حدی نشدنی. اصلا این که بخوام رشته عوض کنم یک کار خیلی خیلی ترسناکی هست. بخوام به این فکر کنم که چیزی که 6 سال رویا و ارزوشو داشتم عوض شه و دیگه بهش فکر نکنم. اینکه بخوام به خانوادم بگم واسم وحشتناکه. اینکه از دانشگاه مورد علاقم که براش زحمت کشیدم بخوام انصراف بدم. ولی باز هم فکر میکنم که ایا واقعا اگه هیچوقت نرسیدم به اون چیز بزرگی که تو سرم هست باز هم انیمیشن رو دوست خواهم داشت؟ شاید هیچوقت پیکسار نرم، کارگردان بزرگی نشم و فلان انیمیشن خفن رو نسازم. باز هم میخوامش؟ همینجوری که بهش فکر میکنم ترسناکه. گاهی میگم اره دوستش خواهم داشت گاهی نه! از طرفی هم نمیدونم اشپزی رو دوست دارم چون نتیجه حتی بد هم باشه سریعه(مثلا درست کردن یک غذا چند ساعت وقت میبره/ یا پیدا کردن شغل در صنف اشپزی خیلی راحته و من با هیچ تجربه ای هم میتونم یک شغل رده پایین پیدا کنم در یک رستوران یا.. ولی انیمیشن یک پروسه خیلی خیلی طولانی تره و نیاز به تمرین و کار مداوم داره و شغل اونقدر راحت پیدا نمیشه) یا بخاطر اینه که در ذهنم خودم رو بازنده میبینم و میگم علاقه نداری چون هیچوقت نتونستی به اون هذف 6 ساعت انیمیت کردن تو روز برسی! باز هم میگم جفتش واسم جذابه و همین اذیتم میکنه. و کلا خیلی انرژی ازم میگیره و بهم اضطراب میده و دوست دارم سریعتر فقط بفهمم باید چیکار کنم. ممنونم از کمکتون.